Desenzano del Garda jest najbardziej zaludnioną gminą nad Jeziorem Garda. Mieszka tu prawie 30 tysięcy ludzi, co daje się odczuć przejeżdżając przez miasto i okolice. Nazwa miasta wzięła się prawdopodobnie od imienia Decenctius, który był podobno właścicielem rzymskiej willi z IV wieku. Jej pozostałości można zwiedzać, ale to jest raczej atrakcja dla fascynatów takich miejsc.

Na wzgórzu nad miastem góruje zamek zbudowany w XI wieku i rozbudowany przez Wenecjan w XV wieku. Obecnie odbywają się tutaj wydarzenia kulturalne, koncerty i przedstawienia teatralne. Z jego wieży roztacza się ładny widok na jezioro. Niestety jest on dostępny dla zwiedzających dopiero od maja, więc zobaczymy go następnym razem.

Najpierw udajemy się na główny plac miasta, czyli Piazza Giuseppe Malvezzi. Za czasów Republiki Weneckiej był najważniejszym targiem zbożowym w północnych Włoszech, gdzie zwożone plony z okolic Mantui, Cremony i Ferrary magazynowano a następnie spławiano jeziorem do miejscowości położonych na północy i nawet dalej do Trydentu. Pozostałością po tych czasach są łukowate portyki zbudowane z białego kamienia.

Przy jednej z kolumn podpierającej taki łuk (w północno - zachodniej stronie placu) znajduje się Pietra dei falliti, czyli kamień bankrutów stojący tu od 1555 roku. To na tym kamieniu bankruci byli zmuszani do trzykrotnego oparcia o niego swoich nagich pośladków zanim przeszli do więzienia drogą bankrutów pomiędzy szpalerem ich wściekłych wierzycieli.

Obok placu znajduje się Porto Vecchio czyli Stary Port, wzmiankowany już w 1274 roku. Obecnie cumują tutaj tylko małe łódki i motorówki gdyż jest on zamknięty od strony jeziora niskim mostem weneckim wybudowanym w XIX wieku. Port otoczony jest malowniczymi kamienicami i pałacami z XVI wieku. Nabrzeże wypełnione jest ogródkami okolicznych restauracji.

Po drugiej stronie ulicy oddzielającej stary port, znajduje się marina chroniona od zachodniej strony falochronem o długości prawie 300 metrów. Na nim znajduje się Faro di Desenzano del Garda - latarnia morska zbudowana w XIX wieku.

Będąc na główce falochronu jesteśmy najbliżej zabytkowej części półwyspu Sirmione, w której będziemy jutro. Z odległości 5,5 km dokładnie widać zamek Scaligero. Przyjemnie jest spoglądać w stronę jeziora przy akompaniamencie stukających want żaglówek stojących w porcie.

Następnie idziemy na północ promenadą wzdłuż brzegu jeziora. Tak, jak tutaj najczęściej jest to chodnik z ławkami z zasadzonymi na trawniku drzewami, które przypominają nasze sosny ale są od nich znacznie niższe. Takie miejsce nazywa się lungolago i występuje we wszystkich miastach położonych nad brzegiem jeziora. Trzeba zwrócić uwagę, że woda w jeziorze jest bardzo czysta i przejrzysta.

Włosi są mistrzami w tworzeniu krajobrazu prostymi środkami. Na przykład rondo może wyglądać bardzo ładnie.

Wracając, chcieliśmy jeszcze zobaczyć Duomo di Santa Maria Maddalena. Kościół był jednak zamknięty. Jest w nim Ostatnia Wieczerza Giovanni Battista Tiepolo - ostatniego z wielkich mistrzów weneckiego malarstwa dekoracyjnego.

W pobliżu kościoła, na placu Piazza Cappelletti znajduje się pomnik Monumento La resistenza antifascista per la libertà. Jest on poświęcony tym, którzy cierpieli z powodu nazistowsko-faszystowskiej dyktatury. Przedstawia dwóch mężczyzn skutych w łańcuchach, symbolizujących pokonanych i skazanych na śmierć ale wciąż dumnych i silnych oraz dwie kobiety obejmujące się, reprezentujące solidarność i opór.

Kolejnym interesującym pomnikiem jest Monumento ai valorosi Aviatori del Reparto Alta Velocità. Poświęcono go pilotom Szkoły Wysokich Prędkości, która w 1931 przekształciła się Departament Wysokich Prędkości. Po wielu próbach i wypadkach, z których część zakończyła się śmiercią pilotów, w 1934 roku Francesco Agello pobił światowy rekord prędkości lecąc 709 km/h.

Zainteresowanym można polecić wizytę w Museo Civico Archeologico Giovanni Rambotti, gdzie między innymi prezentowany jest pług z Lavagnone - najstarszy dotychczas znaleziony pług na świecie. Szacuje się, że pochodzi z około 2000 roku p.n.e. Wykonany został z drewna dębowego i zachował się w doskonałym stanie dzięki temu, że leżał przez wieki w torfie, który stanowi środowisko beztlenowe niepozwalające na rozkład drewna.

W mieście spędziliśmy 2,5 godziny parkując na parkingu P5 Vallone, gdzie były wolne miejsca nawet w cieniu. Parking jest wygodny pod tym względem, że płaci się przy wyjeździe, więc nie trzeba określać czasu postoju przy przyjeździe.